Het had anders kunnen lopen. Als ze nou niet zo onvoorzichtig geweest was had geen mens geweten waar ze mee bezig was.
Maar helaas. Ook toppers maken fouten. Vergissingen. Fouten kun je het natuurlijk niet noemen als je het zelf gedaan hebt.
Waar was het nou misgegaan? Wat had ze nou over het hoofd gezien? Of was het de radiointerviewer geweest?
Als ze nou niet had opgehangen, zou het dan anders gelopen zijn?
zaterdag 30 april 2016
Het staat gedrukt en dus kun je het negeren.
De krant was nog niet bezorgd en hij wist dat hij nog veilig was. Snel nog even wat geld overboeken naar de Canarische eilanden, geen haan die er naar zou kraaien. Snel nog wat aandelen wegsluizen naar Haïti, van je hela hola hoelahoep. Het ging lukken. Hij zou er mee wegkomen. Hij wist het zeker.
Geld en goederen waren veilig. Nu kon de krant schrijven wat die wou, het zou hem niet deren. Hij had immers uitsluitend en alleen fictie geschreven. En dat er daarna dingen gebeurd waren die exact overeenkwamen met zijn fictieve boek, berustte louter op toeval. Dat was zijn verhaal en dat zou het blijven. Of ze nu hem uit gingen nodigen voor Pauw, om hem daar door te zagen op de onsubtiele wijze die hij van mijlenver aan zag komen, of dat ze hem toch onverhoopt in een officieel verhoor tot praten zouden aanmoedigen, zijn naam zou haas zijn en hij komt uit Losser, hij weet van niets.
Grappig dat iedere bladzijde van zijn boek overeen gekomen was met de realiteit van heden ten dage. Hij had het niet beter kunnen verzinnen. Of eigenlijk, het was leuk dat hij nu dubbel gewin had bij zijn fantastische vooruitstrevende visie op de realiteit van alledag. Zijn wereld was in boekdrukvorm verschenen. En grif verkocht. En besproken ook in toonaangevende kranten. Hij had er om moeten lachen. Dat ze met al hun poeha over hoe de wereld naar de mallemoeren ging, tegelijkertijd zijn boek bejubelden, puur en alleen omdat hij er 'roman' op had laten zetten en niemand op het idee gekomen was dat hij bedoeld had 'geenszins fictie'.
Hij had het voorbeeld van de geschiedenis ter harte genomen. Eerst publiceer je je denkbeelden en doe je lekker of je neus bloedt als men meent dat het serieus genomen moet worden. Natuurlijk niet, zeg je, het is fictie, ik ben auteur, ik zou nooit dit soort dingen noteren als het niet louter fictie was.
En dan, als iedereen weer in slaap gesukkeld was ga je langzaam werken aan je echte plan, dat je in je boek al keurig uit de doeken gedaan had. De mensen die aan je kant staan lezen het boek als hun bijbel en de anderen missen ten enen male je diepere bedoelingen. Veel handiger idee dan al die malloten die zich eerst in de nesten werkten en daarna nog eens de moeite namen hun gedachtegoed in boeken om te zetten.
Nee, hij wist het wel. Hij ging het helemaal maken.
Geld en goederen waren veilig. Nu kon de krant schrijven wat die wou, het zou hem niet deren. Hij had immers uitsluitend en alleen fictie geschreven. En dat er daarna dingen gebeurd waren die exact overeenkwamen met zijn fictieve boek, berustte louter op toeval. Dat was zijn verhaal en dat zou het blijven. Of ze nu hem uit gingen nodigen voor Pauw, om hem daar door te zagen op de onsubtiele wijze die hij van mijlenver aan zag komen, of dat ze hem toch onverhoopt in een officieel verhoor tot praten zouden aanmoedigen, zijn naam zou haas zijn en hij komt uit Losser, hij weet van niets.
Grappig dat iedere bladzijde van zijn boek overeen gekomen was met de realiteit van heden ten dage. Hij had het niet beter kunnen verzinnen. Of eigenlijk, het was leuk dat hij nu dubbel gewin had bij zijn fantastische vooruitstrevende visie op de realiteit van alledag. Zijn wereld was in boekdrukvorm verschenen. En grif verkocht. En besproken ook in toonaangevende kranten. Hij had er om moeten lachen. Dat ze met al hun poeha over hoe de wereld naar de mallemoeren ging, tegelijkertijd zijn boek bejubelden, puur en alleen omdat hij er 'roman' op had laten zetten en niemand op het idee gekomen was dat hij bedoeld had 'geenszins fictie'.
Hij had het voorbeeld van de geschiedenis ter harte genomen. Eerst publiceer je je denkbeelden en doe je lekker of je neus bloedt als men meent dat het serieus genomen moet worden. Natuurlijk niet, zeg je, het is fictie, ik ben auteur, ik zou nooit dit soort dingen noteren als het niet louter fictie was.
En dan, als iedereen weer in slaap gesukkeld was ga je langzaam werken aan je echte plan, dat je in je boek al keurig uit de doeken gedaan had. De mensen die aan je kant staan lezen het boek als hun bijbel en de anderen missen ten enen male je diepere bedoelingen. Veel handiger idee dan al die malloten die zich eerst in de nesten werkten en daarna nog eens de moeite namen hun gedachtegoed in boeken om te zetten.
Nee, hij wist het wel. Hij ging het helemaal maken.
Abonneren op:
Posts (Atom)