Het was de avond voor vertrek, de boot lag al klaar. Volgepakt met geschenken die alle kinderen in Nederland dit jaar zouden ontvangen.
De schimmel hapte aan een wortel.
Sinterklaas werkte het grote boek bij, zodat ook de kinderen die die dag geboren waren er in vermeld zouden staan.
En toen gebeurde het. Ineens bedacht Sinterklaas dat hij voortaan het anders aan zou pakken.
Voortaan zou hij zonder hulp de daken op gaan!
Dat zou vast eenvoudiger zijn dan al die Pieten onderdak bieden en een journaal te geven waar hun capriolen in verteld worden.
Het zou wel even wennen zijn natuurlijk. Alleen maar Sinterklaas en zijn schimmel. En de cadeautjes uiteraard. En niet te vergeten de gedichten! Dat zou hij weer in ere herstellen. Plagerige tonen in een vrolijk gedicht vol humor. Heel wat fijner dan een surprise die je kapot moet maken om bij je cadeau te komen.
De nacht viel in, de ochtend brak aan en zonder dat de Pieten het door hadden was midden in de nacht de stoomboot weggevaren. Naar Nederland. Met schimmel aan boord en Sinterklaas aan het roer. Zoals het hoort.
