Ze leven lang en gelukkig

Op een goede dag komen een man en een vrouw met elkaar in gesprek. Online, want zo gaan ontmoetingen heden ten dage.
Het gesprek vordert gestaag en gaat over diepe dingen. De grote levensvragen zijn het niet, meer de grote elementen die kleine gebeurtenissen teweeg kunnen brengen, of precies andersom.
In elk gesprek blijkt duidelijker hoeveel er nog te ontdekken is aan elkaar en via elkaar en met elkaar. Veelbelovendheid hangt in de lucht.

Dan blijkt het tijd voor een ontmoeting. Op een gewijde plek, want dit is te bijzonder om gewoon naar de werkelijkheid van alledag getild te worden.
De man loopt de vrouw tegemoet en ze begroeten elkaar alsof ze elkaar gisteren nog zagen, wat in zekere zin ook het geval is.

De dag van de ontmoeting zet de veelbelovende toon voort.
Toch duiken er in deze werkelijkheid van alledag wat elementen op die niet lijken te passen binnen de wonderbaarlijke verheven sfeer waarin de twee elkaar eerder ontmoetten.
Het lijkt slechts een rimpeling op een verder spiegelglad wateroppervlak. Te verwaarlozen rimpeling in wat perfectie en helderheid weerspiegelt.

Een volgende ontmoeting vindt plaats. Ditmaal belooft de man de vrouw er altijd en eeuwig te zullen zijn voor haar, zolang als het geplande leven dat toe zal laten. En naar eigen zeggen zal dat ruimschoots lang genoeg zijn om haar aardse levenseinde nog mee te kunnen maken.
Een wonderbaarlijke belofte, geheel passend in de sfeer van de gesprekken uit het begin. Soms weet je immers dingen zonder zelf goed te begrijpen waar dat weten op gebaseerd zou kunnen zijn. Feiten zijn het niet, dromen evenmin, maar wat het dan wel is dat dergelijke dingen naar de oppervlakte brengt?

Een derde ontmoeting ligt voor de hand en ook die vindt plaats. Ditmaal in het huis van de vrouw.
De rimpelingen van de eerste ontmoeting lijken nog slechts een vage herinnering. Te verwaarlozen informatie die het bewustzijn niet hoeft te verontrusten of zelfs maar bezig te houden.
Het beeld van perfectie groeit en groeit. Het beeld van een gezamenlijke toekomst neemt steeds stevigere vorm aan.
De toekomst lijkt bezegeld te kunnen worden.

En dan ineens, als de man en de vrouw weer ieder op hun eigen plek zich bevinden, kantelt het beeld.
De haperingen vinden hun weg naar het bewuste denken. De kleine oneffenheden hier en daar die de hoopvolle beloften raken, maken de heldere kleuren van het beeld doffer. Doordat het licht verandert is ineens zichtbaar wat verborgen bleef in het volle licht.
Hoe mooi ook, was het eigenlijk wel werkelijk?
Hoe echt ook, was het eigenlijk wel goed?
Hoe veelbelovend ook, was het eigenlijk wel gefundeerd?

Als de vragen zich beginnen te voorzien van antwoorden blijkt het luchtkasteel een fata morgana te zijn geweest.
Wat bij de eerste ontmoeting al een spa in de grond van de werkelijkheid was, blijkt na de derde ontmoeting een eerste stukje geweest te zijn van een graf waarin de amper ontloken relatie ten grave gedragen wordt.

En de man en de vrouw?
Ze leven lang en gelukkig.
Ieder daar waar God hen gesteld heeft.